Guatemala: Educative
entertainment for children in poor areas, from 150 Euro, total 5000
Euro
 
VERSLAG van projectinitiatiefnemer en – leidster Christel Tinselboer:
Lieve allemaal,
De tijd van kerst, oud & nieuw is voor velen een tijd van gezelligheid. Het is vakantie dus dat betekent leuke dingen doen met vrienden en familie. Ook komt er vaak iets lekkers op tafel en in vele huiskamers ontbreken de cadeautjes niet. Is dit zo vanzelfsprekend voor iedereen?
Nee, voor veel kinderen in Guatemala geldt dit allemaal niet. Momenteel zijn er in heel Guatemala 70 wees/opvanghuizen waar gemiddeld zo'n 50 kinderen zitten: 1 week oud tot ongeveer 16 jaar.
Om niet alleen aan mijn eigen familie te denken rond deze tijd ben ik met mijn project Con K-rino (=met liefde) op pad geweest. In samenwerking met de organisatie 'De rechten van het Kind Guatemala' hebben we onze krachten gebundeld en hebben zo twee opvangtehuizen kunnen bezoeken.
Samen met een Guatemalteekse leerkracht hebben we een meeleeftheater voorstelling gegeven. Het ging over 'tandenpoetsen': hoe, met wat, hoevaak etc. De kinderen vonden het geweldig. Als opwarmmertje, alsof het al niet warm genoeg was, deden we eerst de 'vogeltjesdans'. Dit was de ijsbreker want daarna hadden wij (Christel en Nathaly), Flor Color (=Fleur Kleur) en Puca Shuca (=Vieze Puca) het vertrouwen gewonnen van de kinderen.
Na de voorstelling was de kerstman er om kleinigheidjes uit te delen: een bal, een kleurboek, een speelgoedauto, een knuffel etc. Ook hadden we een broodje, wat koekjes en een flesje drinken voor ieder kind. En wat ze helemaal geweldig vinden is een Pinata, een creatie van papiermache versierd met gekleurd papier en binnenin zitten snoepjes. De kinderen slaan met een versierde stok de Pinata kapot en zo vallen de snoepjes eruit, die dan zeer snel door de kinderen gepakt worden. Deze hadden we ook meegebracht in de vorm van de kerstman, de kerstvrouw en een kerstster.
Het eerste opvangtehuis: 'Halleluja' telde 120 kinderen. Enorm!
Het terrein bestaat uit verschillende gebouwen voor klein en groot. Elke groep van ongeveer 12 kinderen heeft een eigen 'moeder', die nog zeer jong zijn (18 tot 25 jaar) en zelf ook in opvangtehuizen hebben gezeten. Ze zorgen voor de kinderen van 's morgens tot 's avonds: douchen, aankleden, eten geven, naar de klaslokaaltjes brengen, met ze naar de dokter of tandarts etc. Alle voorzieningen zijn op het terrein aanwezig dus ze hoeven niet van het terrein af. Maar wat een verantwoordelijkheid.
Ik sprak met Lucia, 18 jaar, die de zorg heeft over 12 kinderen in de leeftijd van 4 tot 6 jaar. Ze vindt haar werk geweldig.
Ze vertelde me dat ze precies weet hoe het voelt om verstoten te worden en je eigen te moeten maken in een andere omgeving en met andere mensen, die vreemden voor je zijn.
Dit zei ze tegen mij: 'Ook al ben je nog maar klein, je voelt heel goed wanneer je er niet bij hoort. Maar er zijn zoveel andere mensen met een groot hart, zoals u, die hier komen om ons even een moment van plezier te geven. Je wordt hier weer geteld. Heel erg bedankt. Ook namens de kinderen'
Het was alsof ik met een volwassen vrouw sprak, die al heel wat levenservaring had opgedaan. Hoe zij mij bedankte en mij omhelste...
Daar doe je het voor! Een brok in je keel.
Ik kan nog veel meer schrijven maar dan wordt dit wel een hele lange mail en ik wil jullie alleen een klein idee geven waar ik mee bezig ben.
Nog 1 blijvende herinnering dan...
Toen het tijd was om te vertrekken kwam er een jongetje (ongeveer 10 jaar) naar mij toe: ' Heel erg bedankt en dat God jullie een veilige terugreis bezorgd' en daarbij een omhelzing waarbij hij mij bijna niet meer losliet. Een flits schoot door mijn hoofd: ' Wat is zijn toekomst?'
Dit was het eerste opvangtehuis. Daarna gingen we naar een kleinere, Rosa de Amor(=Roos van Liefde) met 27 kinderen waar ook moeders van 14 en 15 jaar verblijven. De moeders stelden zich voor aan mij en in hun ogen zag ik alleen maar pijn en verdriet. Ik vertelde ze nog hoe mooi hun kinderen waren maar kreeg daar absoluut geen reactie op. De meisjes zijn door misbruik, van vaders, ongevraagd 'moeder' geworden. Hoe verschrikkelijk moet dit zijn geweest en nog steeds is de pijn te zien.
Er was ook een gehandicapt jongetje, Pablo, die op straat achtergelaten was als baby zodat hij maar zou overlijden. Voorbijgangers hebben hem meegenomen en hem naar het opvangtehuis gebracht waar hij nu al 8 jaar zit.
Hier hebben we ook een voorstelling gegeven, kadootjes uitgedeeld en de kinderen kregen iets te eten. De stralende gezichten, een voorzichtige lach en heel veel omhelzingen hebben mij genoeg gezegd vandaag. WIJ hebben het zo goed en zouden eens vaker moeten denken aan onze medemens, die het niet zo getroffen hebben als ons.
Daarom ga ik proberen om mijn project Con K-rino uit te breiden om in de toekomst meer tehuizen te kunnen bezoeken en elk kind even een moment van onbezorgdheid te kunnen geven door onze theatervoorstellingen.
Warme groet vanuit Antigua,
Christel
|
Around
Antigua, in Guatemala, there is not a lot amusement for children who
are living in poor areas or staying in hospitals. No entertainment
to enable them to escape reality for a moment and visit an imaginary
world.
Christel
Tinselboer, who lives in Antigua, has years of experience in
children’s theatre in Holland and has been trained as a primary
school teacher. She is the founder of Con K’rino, an educative
theatre company for children living in the villages around Antigua
and children staying in the state-run hospital for longer periods.
In addition to bringing enjoyment and relaxation, she also hopes to
give an educative message about hygiene, nature and social behaviour.
She does this in an appealing and humoristic way. Her aim is to get
the children’s full attention. She wants them to talk about the
performance for a long time after and to look forward to the day
that the theatre group visits again.
Many children in the poor villages around Antigua can never really
be children because they have to work to keep food on the table. In
addition they have to look after their siblings, cook meals, do the
laundry. They may go to school but all they do there is copy things
from the blackboard and repeat what the teacher says.
In the public hospitals medical care is free. This means that the
waiting rooms are overflowing, patients come from far away and
everyone has to wait his turn. This can take hours, days, sometimes
even weeks. When they are finally admitted, children are often left
by themselves for days without any visitors. Their families live too
far away or cannot take time off from work.
Christel wants to set up a kind of clinic clowns programme for the
children in the hospital. And in the villages, she wants to organise
interactive performances. She has approached mayors and has
generally received positive reactions. They will take care of the
transport of the sound equipment and puppet theatre, and arrange for
a central location in the village to give the performance. They will
also inform remote schools, whose pupils cannot come to the village,
about the possibility of having a performance at school. Christel
has arranged at her own expense for a theatre sheet, theatre
costumes, a decor of wood, and flyers to be made. But she needs more
to start her performances:
• Sound equipment for use in the villages, both inside and outside,
with a good reach; including two speakers, microphones and standards,
cables, a CD player, a light and sound panel, and lights; 3500 euro
• A keyboard for singing songs with the children, 350 euro
• Musical instruments for children (tambourine, maracas, drum,
cymbals), 150 euro
• Theatre costumes/attributes: hats/wigs/glasses/ masks/ jackets/
/boas, 250 euro
• Wooden planks for a podium (4 by 3 metres) 250 euro
• A puppet theatre and puppets, 500 euro
Total € 5000,--
adopted
by the general fund of Moments of Joy
More
realized projects
|
