Opnamestudio voor Neco's muziek

Dit is het verhaal van Neco, die - volgens een aantal zeer verschillende mensen - geen muziek spelt of zingt maar zelf muziek wordt als je hem ziet of hoort.

"Sommige mensen zijn geboren om muziek te maken, in de juiste familie of op de juiste tijd en plaats, anderen komen muziek toevallig tegen, zoals Neco. Maar het toeval maakt de ontmoeting niet minder krachtig: tegenwoordig is hij geen gitarist of percussionist, geen performer of componist, geen studio fanaat of podiumster, geen bassist of zanger: hij is het allemaal! Het enige dat duidelijk is is dat Neco een muzikant is, en misschien - op heilige momenten - zelf muziek wordt. Dan verdwijnt de dunne scheidslijn tussen het resultaat (de muziek) en het medium (de muzikant en zijn of haar instrument). Misschien is dit wat de muziek definieert, in de traditionele betekenis van het woord. Om muziek te maken heb je een publiek nodig, maar de enige rol die het publiek heeft is te luisteren. Maar tijdens een optreden van Neco, worden de luisteraars onderdeel van hetzelfde verschijnsel: de scheidslijnen tussen podium en publiek verdwijnen. 

Neco is geboren in Mozambique, in het dorp Matola Fomento, dicht bij de hoofdstad Maputo. Mozambique - een voormalige kolonie van Portugal - werd pas in 1975 zelfstandig toen er een volksrepubliek werd gesticht. In 1990 werd deze vervangen door een democratie, maar een vredesakkoord met de guerrilla's liet nog tot 1992 op zich wachten. In de jaren '80 waren de straten in de grotere steden en dorpen zo gevaarlijk geworden, dat Neco's ouders besloten dat het veiliger was als hun kinderen in ieder geval in de weekenden en vakanties doorbrachten bij hun grootmoeder op het platteland. Zij is een traditionele medicijnvrouw, die dans op ceremonies. Die ceremonies beginnen vroeg in de ochtend en gaan tot diep in de nacht door. Aangezien er gedurende die hele tijd percussie gespeeld moet worden, was er grote behoefte aan meer percussiespelers. Neco en zijn broertjes - hoewel nog jonge kinderen - waren verplicht percussie te gaan spelen. De hele tijd! Maar ze vonden een oplossing voor hun verveling en uitputting: als ze zo lang achter elkaar moesten spelen konden ze in ieder geval van instrument wisselen. 

Zo werden de ceremonies een mogelijkheid om verschillende soorten muziek en instrumenten te leren kennen: Neco was gefascineerd en betoverd. Neco groeide op en de politiek ook. Mozambique werd een veiliger plaats en Neco werd niet meer naar zijn grootmoeder gestuurd. Op zijn zestiende ontwikkelde hij een nieuwe fascinatie: westerse muziekinstrumenten. Die waren alleen beschikbaar in de Portugese Missionarissen Kerk. Neco passeerde deze kerk op weg van en naar school en bleef dan altijd hangen om naar de prachtige geluiden te luisteren. Zo verschillend van de muziek die hij kende, maar toch zo mooi. Op een dag kon hij zich niet meer bedwingen, liep de kerk in en begon alle instrumenten die jij vond uit te proberen, beginnend met de gitaar. Daarna kwam de piano, die hem leerde hoe westerse klassieke muziek is gecomponeerd. En hij besloot zijn stem ook te gaan gebruiken. Als zanger vormde hij zijn eerste band met vrienden en ontdekte hij wat het is om een "performer"te zijn. Toen hij het systeem van westerse klassieke muziek begon te ontdekken, begon hij het ook op te schrijven om het nog beter te begrijpen. Een priester die hem hoorde en zag, gaf hem een prachtig cadeau: een solfège boek, wat Neco de kans gaf om zijn zelfstudie voort te zetten en zijn begrip van muziek verder te ontwikkelen. Zonder hulp; hij deelde de kennis uit het boek op in begrijpelijke onderdelen en werkte dan weer terug naar het geheel. Neco begon in mee te werken in de kerk door kinderen muziekonderwijs te geven. De liederen die ze zongen gingen altijd over vrede, harmonie en good morals. Zo werd de kinderen niet alleen een veilige plaats en een activiteit geboden, maar leerden ze ook goede mensen te worden. Het muziek onderwijzen aan kinderen gaf Neco een bevrediging die onvergelijkbaar was met het spelen in een band. Hij voelde dat hij belangrijk, nuttig werk deed en daarenboven leidde het tot een concert op de nationale radio Dit concert gaf hem weer de kans om mee te doen aan een competitie voor jonge getalenteerde musici. En hij won. Met zijn lied 'Ceccilia', dat een hit single werd. 

Meer songs volgden, 'Marisa' zelfs met een video clip. Zijn populariteit maakte hem echter niet gelukkiger. Hij voelde zich gecompromitteerd door het publiek, dat min of meer de dictator van zijn muziek werd. Bovendien kon hij, ondanks zijn bekendheid, nog steeds niet leven van de inkomsten van zijn muziek. Dat is waarom hij hard werkt om een beurs te krijgen in het koloniale moederland Portugal. Met behulp van de nonnen in Mozambique lukte het om een beurs te krijgen voor een driejarige studie aan de Professional School of Music in Evera. Daarna werkte en reisde hij twee jaar en werd toen geaccepteerd door het conservatorium in Rotterdam, waar hij nu klassieke zang studeert." Het verhaal van Neco is nog maar net begonnen, volgens zijn leraren. Zijn professor in zang schreef in een aanbevelingsbrief dat Neco zijn muzikale potentie en creativiteit had bewezen in verschillende projecten, dat hij relaxed is op een podium en daar zeer bijzondere communicatiekwaliteiten laat zien en dat zijn vooruitgang op het conservatorium hem een belofte voor de toekomst maakt. Neco had al lange tijd de wens om een CD op te nemen met zijn familieband en kreeg de kans om dit te doen in Zuid-Afrika. Het ontbrak hem alleen aan geld om te betalen voor de studio en de reis. Moments of Joy betaalde de benodigde 2000 Euro voor de studio.

Totaal € 2000,-- 

betaald uit algemeen fonds Moments of Joy.

Meer gerealiseerde projecten