Speelgoed voor geestelijk gehandicapte kinderen in Gazipasa, Turkije, euro 820

Tot op heden was er geen enkele hulp voor verstandelijk gehandicapte kinderen in Gazipasa. In Alanya - 40 km verderop - is wel een Centrum : Egitim ve Rehabilitasyon Merkezi- vrij vertaald een opvoed- en behandelcentrum voor verstandelijk, lichamelijk en autistische gehandicapte kinderen. Voor de meeste ouders uit Gazipasa is dit centrum te ver en de kinderen met een handicap zitten daarom thuis. Dat komt hun ontwikkeling niet alleen niet ten goede, het is ook een zware belasting voor het gezin. Een aantal aktieve vrouwen in Gazipasa heeft daarom de eerste aanzet gegeven om hier wat aan te doen.

Samen met hen heeft de Nederlandse Anna Bakker - al ruim veertig jaar werkzaam in de jeugdhulpverlening en kinderpsychiatrie en al ruim 15 jaar verbonden met Gazipasa, waar zij jaarlijks enkele maanden doorbrengt - huisbezoeken afgelegd bij een aantal families om te bekijken wat de situatie is van verstandelijk gehandicapte en autistische kinderen. 

Het "rapport"van haar bezoeken heeft zij in 2004 toegelicht aan de burgermeester en kaymakam(gouverneur) van Gazipasa. Dat was de start van de opzet van een eigen dagcentrum voor gehandicapte kinderen in Gazipasa.

De gemeenteraad stelt de grond ter beschikking. Een succesvolle architect en inwoner van Gazipasa bouwt de school op zijn eigen kosten. De Kaymakam belooft de behandelkosten te betalen voor de kinderen die worden ingeschreven. De vrouwengroep zorgt voor de inschrijving van de kinderen en brengt de eerste 57 dossiers naar het bureau van de kaymakam. (Er zullen er nog meer volgen, want de dorpen in de bergen zijn nog niet op de hoogte van de ontwikkelingen.) 
De eerste paal van het Kemal Akca Rehabilitasyon Merkezi ging op 20 april de grond in op een feestelijke bijeenkomst met de Vali van Antalya (gouverneur van de provincie Antalya). Er komen o.a. drie leslokalen, acht werkkamers voor individueel onderwijs en therapie en twee fysiotherapie-ruimtes. Als het gebouw af is zal de burgermeester de school overdragen aan de directeur van Millii Egitim (afdeling onderwijs van de Staat). Hij heeft de opdracht deskundig personeel te zoeken. 
Staatsonderwijs is gratis - de staat zal de salarissen van de staf betalen en ook de basisinrichting zoals tafels en stoelen voor haar rekening nemen - en de medische behandeling wordt vergoed door de gouverneur van Gazipasa, maar voor alle extra zaken zoals de keukeninrichting , de gordijnen en computers en spel- en ontspanningsmateriaal voor de kinderen moet geld gevonden worden. 

Voor een ballenbak, schommels, wip en skippy-ballen vraagt het nieuwe centrum 820 Euro. 

case-studies

Emine

Emine is 11 jaar -ze woont in Gazipasa , een kleine provincieplaats aan de Turkse zuidkust- ze heeft een broer van 17 - die gaat naar het lyceum - maar Emine kon niet eens naar de basisschool toen ze 7 jaar oud was.
Toen ze nog heel klein was merkten haar ouders al dat ze anders was. 
Ze ging niet praten, wat ze ook probeerden en ze ging pas lopen toen ze 4 jaar oud was - en bang was ze, altijd maar bang - als er vreemden binnen kwamen verstopte ze zich heel snel - en als dat niet lukte verstopte ze in ieder geval haar gezicht achter haar handen.

Emine had de voortdurende zorg en bescherming nodig van haar ouders
om te voorkomen dat ze gevaar liep of heel angstig werd. Haar ouders zagen verdrietig toe hoe zij zich niet ontwikkelde.

Totdat zij op haar 8e jaar naar het 'ÖZEL EGITIM ve REHABILITASYON MERKEZI' ging, een centrum in Alanya waar zwakbegaafde, gehandicapte en/of autistische kinderen worden behandeld door een team bestaande uit leraren, psycholoog, maatschappelijk werker, fysiotherapeut, logopedist, aktiviteitentherapeut en psychiater.

Daar krijgen kinderen een programma aangeboden gericht op het ontwikkelen van hun mogelijkheden en ouders leren hoe zij met de handicap van hun kind kunnen omgaan, net zoals wij dat doen in Nederland. Onder leiding van pedagogen leren de kinderen in een groep met elkaar om te gaan. De volksdansleraar stimuleert hun sociale aktiviteit nog verder. Bij tekenles en handarbeid wordt hun handvaardigheid geoefend en hun fantasie ontwikkeld.
Sport, fysiotherapie en logopedie richten zich op hun fysieke ontplooing.
En ook de computer ontbreekt niet : kinderen maken kennis met de technologie van de computer en kunnen met behulp van een CD-rom hun eigen lesprogramma volgen. 

In Turkije wordt de zorg niet gesubsidieerd door de overheid. Emine had geluk dat haar vader, een gepensioneerde ambtenaar,een verzekering had die de behandeling betaalde - 70 miljoen Turkse Lira (42 Euro) voor 2 middagen behandeling per week. Die ruim 160 euro per maand is een enorm bedrag dat de meeste mensen in Turkije niet kunnen opbrengen.

Al snel bleek de behandeling aan te slaan- Emine vond het er geweldig - haar vader bracht haar 2 keer per week met de dolmus (kleine openbaar vervoer busjes) naar Alanya en kuierde daar wat rond als zij haar lessen kreeg. Emine begon heel voorzichtig wat woorden te leren bij de logopediste - in de groep verdween haar angst en maakte plaats voor een opgetogen blij humeur waarmee ze andere mensen tegemoet ging treden - van tijd tot tijd komen haar ouders praten over haar vorderingen en hoe ze thuis er mee kunnen omgaan. Emine zou wel elke dag naar het Centrum willen.

Nu, 3 jaar later , spreken haar ouders hun enorme blijdschap uit over wat er met hun dochter tot stand is gebracht. Zij weten dat Emine nooit beter zal worden maar nu kunnen ze, hoe simpel ook, kontakt met haar maken en ze zien een gelukkig kind.

Kübra

De 11-jarige Kübra kan niet naar het Centrum. Haar ouders kunnen dit geld 
niet betalen en zijn ook niet verzekerd. Kübra kan niet praten - op haar 5e begon ze met lopen - sinds een jaar is ze een beetje zindelijk
In haar gedrag is zij heel wild en onberekenbaar, ze kan geen moment stil zitten - moeder moet haar voortdurend corrigeren - en ze staat er grotendeels alleen voor - haar man werkt lange dagen in de tuinbouw. Kübra luistert wel heel goed naar haar 17-jarige broer, maar die zit op het lyceum en is veel weg. Kübra weet niet hoe ze moet spelen en heeft dus ook geen kontakt met andere kinderen. 

Omdat er met Kübra niks te beginnen valt , loopt moeder maar hele dagen met haar rond - maar ze kan bij niemand op visite gaan - bang als ze is dat anderen haar het wilde gedrag van Kübre kwalijk zullen nemen - en er is ook niemand die even de zorg over kan nemen zodat moeder eens even kan ontspannen - moeder voelt zich erg geisoleerd 

Veli

Hetzelfde geldt voor Veli Bicak en zijn familie - Veli is 8 jaar oud- al heel jong werd het duidelijk dat er neurologische problemen waren - hij had een afwijkende schedel - hij kan niet praten, hij is niet zindelijk en vanaf zijn 4e jaar pas kan hij lopen - en dat doet hij dan ook - de hele dag dag springt hij van de ene hoek naar de andere en gunt zijn ouders en oudere broer en zus geen moment rust - door te wijzen kan hij goed duidelijk maken wat hij wil en krijst als hij zijn zin niet krijgt.

Ook de ouders van Veli, eenvoudige landarbeiders ,hebben niet het geld om hem naar het Centrum in Alanya te sturen. Er zit niets anders op dan zich neer te leggen bij de situatie. 

Een opvanghuis in Gazipasa? - aandacht en behandeling voor hun kind? Het klinkt de ouders van Kübre en Veli als de mooiste muziek in de oren.

Totaal € 820,-- 

BETAALD uit HET ALGEMENE FONDS VAN moments of joy

Meer gerealiseerde projecten