Ondersteuningsprogramma voor wezen en kwestbare kinderen op KGVI, Zimbabwe, 3684 Euro 

Achtergrond Centrum en School 
Het King George VI Centre in Bulawayo, Zimbabwe biedt rehabilitatie en boarding faciliteiten aan kinderen tussen de 3 en 18 jaar met lichamelijke handicaps en gehoorstoornissen. Het centrum werkt samen met de King George VI Memorial School and ontvangt leerlingen uit het hele land. Het is een non goevermentele organisatie die afhankelijk is van donaties. De school staf ontvangt een salaris van het ministerie van onderwijs maar alle andere uitgaven moeten worden gedekt door fondsen die door de school en het centrum worden geworven. 

KGVI School is de enige school voor voortgezet onderwijs voor gehandicapte kinderen in Zimbabwe en de enige school voor basisonderwijs in het zuiden van het land. De school volgt het normale overheids curriculum en biedt onderwijs tot en met de O levels. Schoolverlaters kunnen ook computer en business cursussen volgen en minder academische leerlingen kunnen meer practische trainingen in huishouden, mode en textiel en landbouw volgen. Verschillende O level studenten hebben een plaats gekregen op A level scholen en momenteel studeren er drie oud-leerlingen van 

Tijdens hun jaren op KGVI krijgen alle lichamelijk genhandicapte kinderen regelmatige physiotherapie, speech therapie and occupational therapy. De afdelingen staan onder leidiing van mensen die hun opleiding in Zimbabwe hebben genoten en die verder gevorm zijn door ervaren buitenlandse vrijwilligers. Ieder kind krijgt een op maat gesneden programma en individuele aandacht. 
KGVI aan de Universiteit van Zimbabwe. 

Zelfstandig Wonen Units 
KGVI Centre heeft momenteel tien "Independent Living Units", waar de leerlingen in familie-groepen leven onder leiding van een huisvader of -moeder. Daarnaast runt het centrum een huis voor schoolverlaters die locaal werk hebben gevonden. In de zelfstandig wonen - units leren kinderen de essentiele overlevingsvaardigheden van zelfstandigheid. Hoe ernstig de handicap ook is, ieder kind wordt gestimuleerd zoveel mogelijk voor zichzelf te kunne doen als hun handicap hen toestaat. Zelfs de jongste kinderen doen dagelijks klusjes, al is het meer in de vorm van een spelletje op die leeftijd. De jongsten helpen tafels af te nemen en vloeren te vegen. De kinderen tussen de 10 en 13 jaar beginnen meer geavanceerde vaardigheden als koken, kleren wassen en bedden opmaken te leren. Vanaf 14 jaar oud leren ze alles zelf te doen, inclusief huishoudbudgetten maken, boodschappen doen, strijken en tuinieren. Taken roosters worden zo opgezet dat zwaar gehandicapte kinderen een duo vormen met een minder zwaar gehandicapte kinderen. Dit partnerschap spreidt zich uit over de hele school, met dove kinderen die kinderen in rolstoelen assisteren en kindren in rolstoelen die optreden als tolken voor hen die niet kunnen spreken of horen. De meeste rolstoel-leerlingen zijn al snel de signlangueage machtig. 
De zelfstandig wonen units geven de studenten twee vitale assets die de meesten van ons voor granted nemen;

• De wetenschap dat ze voor zichzelf en jongere broers en zusjes kunnen zorgen als er teveel volwassen familieleden overlijden. 

• De overtuiging en trots van het weten dat je geen last voor je familie bent, maar dat je je eigen plaats kunt innemen als actief en nuttig familielid. 

Problemen voor de studenten 

Family Links
Helaas is de grootste angst van ieder kind: wat er niemand van de familie mij komt halen? voor enkele kinderen werkelijkheid geworden. Voor hen moeten we veree familieleden vinden die hen in huis willen nemen tijdens de vakantie. Niet altijd de meest geschikte personen..en daarom zoeken we nu tevoren uit of er goed voor het kind gezorgd kan worden tijdens de vakanties. Contact met familieleden - hoe ver ook - is essentieel voor de kinderen. Ze zitten goed en veilig tijdens hun schooltijd bij KGVI maar na het afmaken van de school moeten zij een band met de familie hebben onderhouden om terug te kunnen naar een bekende omgeving of ondersteuning te kijrgen bij het op eigen benen staan. Traditioneel nam de ëxtended family de zorg op zich voor ieder familielid en kon een wees zeker zijn van een thuis bij een oom, tante of grootouder. Armoede en AIDS hebben deze traditie bijna gehaal uitgeroeid en te vaak zijn tegenwoordige families al zo in de problemen, dat zij de zorg voor een extra persoon er eenvoudigweg niet bij kunnen nemen. Als die persoon ook nog gehandicapt is zullen de meeste families proberen de verantwoordelijkheid naar iemand anders door te schuiven. We moeten proberen om de families van onze wezen te helpen zodat de kinderen de belangrijke familiebanden kunnen aanhouden. 

Verwaarlozing en armoede 
Verwaarlozing is niet altijd opzettelijk, maar geboren uit noodzaak door de grote armoede. Veel van onze kinderen komen terug van vakantie met medische problemen waar niets aan gedaan is. Of met het vehraal dat ze de hele vakantie in een kamer hebben gelegen met een ziek familielid. De laatste vakantie kwamen verschillende kinderen duidelijk ondervoed terug. Toen wij onderzochten wat er gebeurd was bleek dat de hele familie niet geneog te eten had. Plattelandsfamileie kunnen tenminste nog proberen om zelf wat voedsel te verbouwen, maar voor de stedelijke families is dit een toenemend probleem. Sommige gezinnen vertrekken dan ook naar het plaateland in de hoop daar voldoende te eten te vinden. Dit brengt voor ons het probleem mee dat ze hun kinderen van school afhalen en thuis houden in een afgelegen gebied. Als wij de familie willen overtuigen het kind op school te laten zullen we de fondsen moeten vinden voor het schoolgeld, de boardingfees en het vervoer inde vakantie. 

Medical
De meeste van onze kinderen hebben een conditie die regelmatige medische zorg vereist. Vroeger werden de behandelingen door de sociale dienst betaald maar tegenwoordig zijn de medicijnen niet te krijgen in de ziekenhuizen en moeten we ze zelf kopen bij dure aprotheken. Met het vertrek van veel geschoold medisch personeel wordt het ook moeilijker en duurder om de specialsten te vinden die de juiste behandeling kunnen voorschrijven. We hebben onze eigen verpleegsters en proberen alle medische problemen behalve de meest ernstige zelf op te lossen. Maar in noodgevallen moet het kind naar een ziekenhuis. En dan moeten we zelf voeding en soms zelfs medicijnen en verbanden organiseren en batlen aangezien de meeste ziekenhuizen zelf geen toereikende voorraden hebben. 

Financiele problemen voor KGVI Centre & School

• De enige manier waarop het centrum kan blijven draaien is dankzij de hulp van overzeese vrienden. 

• Het merendeel van onze fondsen kwam de afgelopen jaren van overzeese donoren. De huidige situatie in Zimbabwe heeft ertoe geleid dat de grootste donoren hun hulp hebben teruggedraaid of stopgezet. 

• Overheidsgelden dekken minder dan 22% van onze toatel kosten! Het ministerie van Sociale Zaken, die onze probleem-families zou moeten helpen, betaald niet loanger de boarding of de schoolcontributies. Daarnaast zou het departement een per capita maandelijkse subsidie moeten betalen. Helaas is dat bedrag niet alleen hopeloos veel te laag, het wordt tegenwoordig ook uberhaupt zelden betaald. 

• Het schoolgeld wordt vastgesteld door de overheid en is ontoereikend om zelf maar de basis benodigdheden te betalen, boeken en schoonmaakartikelen worden ook niet meer betaald aan de scholen. Momenteel zijn onze boarding-contributies minder dan een kwart van de werkelijke kosten. 

• De huidige inflatie in Zimbabwe is een van de hoogste in de wereld. De kosten van alles stijgen per week. Gedurende 2004 zijn de kosten van voedsel en schoonmaakartiekelen voor het centrum met 1000 % gestegen. 

• Dag scholieren komen met de bus van en naar school. Steeds meer families kunnen deze dagelijkse kosten niet meer betalen. 

The Proposal in Support of Orphans & Vulnerable Children
Helaas verkeren meer en meer families in zulke moeilijke financiele omstandigheden dat zij hun kinderen niet naar KGVI kunnen sturen. In feite is de situatie zo slecht dat zelfs gezonde kinderen vaak van school gehaald worden. Het verschil is dat een gezond kind nog wel rond kan rennen, de familie kan helpen en gestimuleerd kan worden door algemene activiteiten. Voor het gehandicapte kind - gebonden aan een veblijf in één kamertje en zonder aanmoediging of stimulering, ziet er leven er troosteloos uit. Een gehandicapt weeskind heeft nog minder kans op enige ontwikkeling. 

Onze boarding-contributies dekken slechts een kwart van de werkelijke kosten. Als we reeel bedrag zouden vragen zou geen van de ouders dit kunnen betalen. Momenteel kan 31% van de ouders de contributie betalen. Veel van onze kinderen krijgen beurzen van organisaties buiten Our boarding fees are set at one quarter of the real amount of keeping a child as a boarder. If we were to set a realistic sum none of our parents would be able to pay the fees. The present situation is that at least 31% can now manage the fees. Many of our children receive bursaries from outside organisations but we have just heard that our biggest funder is not going to increase allocations to Zimbabwe this year which means that no new children can be offered these bursaries and that amounts will fall even more below realistic levels. We are working at finding bursaries for these children.
Ondertussen hopen we in ieder geval ondersteuning te vinden voor 19 van onze wezen en 25 van de meest kwetsbare kinderen. Geen van de famailies van deze kinderen kan zich veroorloven om onze sterk gereduceerde boardingfees te betalen, laat staan de andere noodzakelijke spullen als toiletartikelen. Normaliter zou het ministerie van Sociale Zaken of een AIDS-support programma deze kinderen moeten helpen, maar dit gebeurt niet en zo hebben we een groeiend aantal kinderen dat dringend hulp nodig heeft. KGVI kan dze kinderen niet meer helpen zonder hulp van buitenaf. Daarom vragen wij om het volgende: 

Medische hulp voor 25 kwetsbare kinderen: 893 Euro per jaar 

Toiletartikelen voor 19 wezen: 1216 Euro per jaar 
Ieder kind wordt verwacht op het centrum te arriveren met zeep, wasmiddel, tandpasta, enzovoort. De stijgende prijzen in Zimbabwe leiden ertoe dat zelfs deze basismaterialen voor veel families onbetaalbaar zijn. Sommige artikelen werden vroeger gedoneerd door locale bedrijven maar deze donateis zijn jaren gelden al opgehouden. 

Schoenen voor 19 wezen: 407 Euro per jaar 
Veel van onze kinderen komen helemaal zonder schoenen of met ongeschikte slippers naar school. Voor gehandicapte kinderen zijn goede schoenen essentieel om goed te leren lopen. Maar goede sterke schoenen zijn ver boven het budget van de meeste families. Vroeger doneerde de Bata schoenen fabriek overgebleven partijen aan het centrum, maar de laatste vijf jaar is de enige donatie die we, na een dringend verzoek om hulp ontvingen, een partij van zachte tennisschoenen geweest. 

Vervoer aan begin/eind van schoolseizoen voor 6 kinderen : 428 Euro per jaar 
Nu het aantal wezen toeneemt, groeit ook het aantal kinderen waarvoor het vervoer aan het begin en eind van het schoolseizoen betaald moet worden. Als wij de weeskinderen niet zouden afleveren bij hun verre familie, zouden ze niet worden opgehaald. En als we niet weer ophalen aan het eind van de vakantie, zouden we niet teruggebracht worden naar school. Als we deze kinderen op school willen houden moeten we de families - die hen vaak met tegenzin opnemen - helpen. 

Schoolschriften voor 25 kinderen: 360 Euro per jaar 

Zakgeld voor 25 kinderen : 380 Euro per jaar 
Dit kan een onnodige uitgave lijken maar aangezien onze kinderen in familie-eenheden leven moeten ze ook hun beurt nemen om te delen met anderen in de "familie". Iedere familie wordt gevraagd om hun kind een bepaald bedrag aan zakgeld te geven waarmee ze snoepjes, koude drankjes en koekjes kunnen kopen. De families van onze wesskinderen zijn niet in staat of willen dit niet doen en en wij willen ook deze kinderen graag de trots bieden om hun eigen bijdrage te kunnen leveren aan de leuke dingen voor zichzelf en anderen. 

Totaal € 3684,-- 

BETAALD uit HET ALGEMENE FONDS VAN moments of joy

Meer gerealiseerde projecten